Hoe ik denk over therapie, bewustzijn en hoogbegaafdheid.
Jij was nooit te veel. Je was te snel, te helder en te zeker… Voor ruimtes die behoefte hadden aan comfort. Je zag de conclusie voordat iemand anders zelfs de vraag nog maar had kunnen afmaken. Je benoemde wat iedereen zorgvuldig vermeed. Je bewoog op een frequentie die — zonder dat iemand het hardop zei — mensen het gevoel gaf dat ze iets achterliepen. Dus leerde je te vertragen. Te verzachten. Te wachten.
Werken met (uitzonderlijk) hoogbegaafde mensen houdt voor mij in werken met van nature intens en gelaagd ervarende mensen met of zonder (oa daaruit voortkomend veelal complex) trauma. Door de verwarring die veelal is ontstaan door incorrecte spiegeling vanuit een niet automatisch aansluitende omgeving zie ik dat er vaak verwarring ontstaat over wat nou gezonde stukken zijn en welke stukken beschermend zijn geworden.
Als het bestaan een zichzelf creeerende energie is kan ik dan leven met de imperfectie ervan? Zou de genialiteit van wat er dan wel ontstaat niet voldoende moeten zijn om ervan te kunnen genieten? Het is vooral de imperfectie van mijn medemens waar ik steeds mee geconfronteerd wordt en die ik als ondraaglijk ervaar. De mensheid moet ophouden te bestaan. Die zelfcreeerende kracht is ook waar ik uiteindelijk zelf uit besta. Spiegelt het de imperfectie, het niet genoeg zijn dat ik in mezelf ook ervaar en is het daardoor zou tergend? De confrontatie van het niet tot uitdrukking krijgen van alles wat ik voel dat in mij zit. Simpelweg door de beperking van mijn menselijke vorm? Staat dat symbool voor het niet tot uitdrukking krijgen van een goddelijke kern die oneindig veel potentie heeft? Hoe zou dat in godsnaam leuk moeten zijn? Wie bedenkt zoiets.
Our feelings of isolation are eased to a considerable degree if we feel that someone else understands the issues whit which we are grappeling- for example: even though your experience is not exactly the same as mine, I feel far less alone if I know that your experiences have been at least similar to mine. Having similar experiences leads people to empathize with one another and helps them feel that someone understands them. In fact feeling understood is existential issues